Ngayon, huling araw ko sa paaralang umahon sa akin sa lawa ng kamusmusan at muling nagpasisid sa akin sa dagat ng pagkalaki.

PROCESSIONAL

Ang pagtatapos. Tuluyan na nga ang aking pamamaalam sa paaralang iyon, sa mga gurong ginawa ang lahat upang hindi lang madagdagan ang aking karunungan ngunit lalo pang hubugin ang kagandahang asal at wastong pag-uugali. Kahit na ang mga iyo’y hindi gaanong tumalab sa akin, nakita ko naman kung paano maubos ang kanilang pasensya. Gayon na rin sa aking mga kamag-aralna kasama at kaakibat ko sa klase, recess, sermon, cutting classes (oi, di naman), pangongopya (oi, di naman din), lunch, recitation, daldalan, at kung anu-ano pang trip. Hindi ko sila malilimutan.

Kulang na kulang ang isang talata upang ihayag ang aking pamamaalam.

Kay sarap nga namang pakinggan ang matatamis na mga salitang “I confirm you graduates…” (Nasaan ang tassle ko??!)

Ate, nasa likod yung tassle mo.

(Akala ko, hindi na ako gagraduate… phew!)

CONGRATULATIONS!

*applause*

Kay sarap ding tanggapin ang inaasam-asam mong diploma. Nasa asul na lalagyan, nakabalot ng plastik, bigay ni Mayor Eusebio. Eto na ang 2-seconds-to-fame:

Ate, baliktad yung diploma mo…

(Aay, nakakahiya! Gagraduate na nga ako, puro kahiya-hiya pa ang mga nangyayari sa akin..!)

Nakakalungkot dahil iyon na rin ang huling pagkakataon upang awitin ang RHS Hymn.

Mga mag-araaaaal na dito nagmulaaaaa…

Dumakiiiiilaaa silaaaaa…

Mundooo’y kuuuumilaaaalaaaa…

‘Yan ay dahil sa mga guro nilaaaaa…

At sa paaralaaaaaang suloooo ng pagaaaaaasaaaaaa…

Nakakabingi ngunit nakakagaan ng loob ang paghihiyaw.

SA WAKAAAAAS!!! AFTER 400 YEARS, GRADUATE NA AKOOOOO!!!

RECESSIONAL

Tapos na ang Senior Blues. Bumenta nga ang blog na ito, pati na rin ang mga kalokohan ng gumawa nito. Ngunit marami pa ring naiiwang mga tanong:

Bakit Kuwentong Bughaw? Sino si Madre Gras? Bakit pinli niyang maging blogger kesa maging madre? Ano ang misteryo sa likod ng pumpkin cookie? Itutuloy pa ba niya ang blog na ito? O papasok siyang muli sa ibang katauhan at gagawa ng panibagong blog? Bibigyan kaya siya ng 95 o 96 sa Math para makapasok sa kursong gusto niya? Anong course niya? Saan siya mag-aaral? Magkano na kaya ang baon niya sa college? Saan na siya titira? at kung anu-ano pa ngunit…

+ABANGAN+

Nakakainis. Gusto kong mag-iba ng course. Ang course kasing pinili ko ay pinili rin ng mga kaklase ko, at sa iisang unibersidad kami mamamasukan. Nako, makikita ko na naman sila! Ayoko na!

Nakakawili ang mga video na ito:

Alam kong pamilyar na kayo sa kanya. Kung kayo man ang nasa katayuan ng mga hurado, di kayo magdadalawang-isip na paalisin ang babaeng ito. Pero huwagka! May nagbigay pa sa kanya ng recording contract. Sa kakakanta niya ng “ken lee…” ay binansagan na siyang “Ken Lee.” Kung ang mga finalists ng iba’t ibang mga singing contests ay kailangan pang dumaan sa sari-saring elimination, training at kung anu-ano pa, ang babaeng ito na naghatid lang ng sakit ng ulo at tiyan sa lahat e instant recording artist na!

Isang hamon sa mga leadista! Kaya niyo yan? Galing no! Kaya ko yan… pakinggan. Hehehe… malabong magawa ko ang ganyan kabilis na paglilead.

He started a conversation.

Chris: PST
angelicamythica: baket
Chris: ANO GAWA MO NGAUN
Chris: NAG CHCHAT KA BA NGAUN
angelicamythica: d mxado
angelicamythica: hehehe
angelicamythica: anung batch ka po sa graduation
Chris: GROUP (A, B or C)
Chris: BAKIT POT
angelicamythica: batchmate!!!!
Chris: HEHEHE
angelicamythica:
Chris: ANONG SECTION KA BA
angelicamythica: (any number ranges from 1 to 42)
BUZZ!!!
Chris: AH
Chris: alam mo may sasabihin ako sau
Chris: pde ba bako manligaw?? kac parang nahuhulog na ang loob ko sau eh 

What a horror! I was shocked when I read that message. But I answered anyway.

angelicamythica: hehehe…. anu daw?
Chris: ano po sagot nyo?
Chris: serious me promise
angelicamythica: nagjojoke ka na naman ha
Chris: di nga talaga
Chris: pag
angelicamythica: pag ano?
angelicamythica: kakikilala ko lang sau ha
angelicamythica: elow….
BUZZ!!!
Chris’ status is now “Idle”. (3/10/2008 8:04 PM)

angelicamythica: elow po

 SHOCKS! I didn’t expect that kind of conversation. Maybe he didn’t recognize me. OH MEN!!!

Inaasahan kong lively ang kantang “Today.” Kasi, pag graduation na, at farewell, maligaya ako. Hindi ko na kapiling ang mga kaklase ko. Yun pala, sobrang malumanay na parang pilit nitong pinalalabas ang luha sa aking mga mata.

Ako: …aym driming in da tuwalya…

Tugtog: Oi luha…. lalabas na….. lalabas na….. LALABAS NAAAAAAAA….!!!

Luha: Manigas ka! Ayaw akong i-secrete ni puso eh!

Ako: Perwel… skulmeyts… perwel!!! AY DOWANA SI YU AGEN!!!

Puso: Haay… nanahimik din si tugtog….

At sa ilang kanta at announcements ay nakalabas din ako sa oven ni Mam Cabug-os! (isang teacher sa Culinary Arts)

Next stop… Sa kuwartong kinaroroonan ng aming adviser. Habang ang ilan ay nagbabangayan, crine-create ko naman ang sarili kong mundo gamit ang aking imahinasyon. Ito ay mundong walang kapayakan, ang hinihinga ng bawat tao ay WALA. Ngunit malaya silang nakakagalaw sa vacuum. vaccum. vaccuum. vacumm. vaacum. vvacum. vvaaccuumm.

zzz…..zz…..z.zzz…..zzz….z.zzzz.z………zzz..zZZZZZZZZZZZZZP!!!

Nabali ang lahat ng ito nang inabot na sa’kin ang solo picture ko. Hahah. Makinis ang mukha ko sa picture.

Umuwi na ako agad nang mahupa ang tensyon. Gusto ko nang magpakasarap sa bahay at sulitin ang bawat oras na bakante. Siyempre, wala na akong ibang gagawin kundi matulog. matuulog. matuuuloog. maatuuuulooog. MAAATUUUUULOOOOOG…….

Malungkot ngayon ang lola mo. Kahit na tapos na nila ang sandamukal na mga assignments, projects, atbp., may itinatanong pa rin siya sa sarili niya: NAGAWA KO BA ANG BEST KO?

Napansin ko kasi na (anu nga ba ulit yun?) ang mga kaklase ko (kabilang na ako) ay inatake ng katamaran sa mga araw na ito, bawat isa ay humihingi na ng diploma dahil tila sawang-sawa na silang mag-aral sa haiskul.

(autch, nawalan ako ng wisdom tooth, pero nakakapagsalita pa rin ako ng maayos) Naalala ko rin ang tambak ng mga kasalanan ko sa pangongopya, pagsisinungaling, pagka-cutting pagiging late, atbp. Ito ang mga gawaing nakukuha kong gawin dahil sa katamaran. Di ko man lang masyadong ang sipag at tiyaga, ang pagpupuyat at pag-aaral ng mabuti, Di ko man lang magawang labanan ang matinding antok at iwanang pansamantala ang mga libangan. Tinatamad ako, tinatamad ako, tinatamad akooooooooo!!! (ansakit ng likod ko!!!) Paulit-ulit ko na lang iyong idinidikta sa isip ko, kaya, nakuha na rin iyon ng ugali ko.

…lola, inom na po kayo ng gamot.

Ano? Pakiulit nga.

Inom na po kayo ng gamot.

Ano apo? Lakasan mo nga kasi yang boses mo.

INOM NA KAYO NG GAMOT!!! BINGI BA KAYO??!

Nakakalungkot dahil di man lang ako nakauwi ng bacon sa pamilya. Mataas ang expectation sa akin ng mga magulang ko, alam nilang mas matalino pa ako sa nakatatanda kong kapatid. Ayaw nilang limitahan ko lang ang sarili ko at lalo pang paunlarin ang aking talino? Ngunit ang pagpasok ko sa campus na iyon ay hindi ko man lang sineryoso. Hindi ako gaanong nagreview, dahil hindi ko iyon mahanapan ng panahon. Umasa na lang ako sa kaunting nareview ko at stock knowledge kong nabubulok na.

Sinayang ko rin ang opportunity na makapasok sa mga magagandang unibersidad. Ngayon, nanghihinayang ako.

Apo, salamin ko, pakihanap sa drawer.

(after 15 sec…) Lola, wala po.

Dun sa ibabaw ng mesa.

(after 10 sec…) Lola, wala rin po.

Apo, saan mo ba nilagay yun, *ubo* kasi, winala mo!!

Lola, bakit naman ako mananalamin?

Hanapin mo!!!

(after 30 mins…) Lola, wala nga po! Hinalughog ko na po ang buong bahay, WALA!!!

Nasaan ba kasi?

Lola, KAPIT NYO PO.

Ganun ba?

[Nakaratay na si Lola sa kama.]

Ano ba ang mga pinaggagagawa ko ngayon! Imbes na pagbutihan ko ay nagloko lang ako!

___-___-___–___-___–___

*ubo* Mamamatay man lang akong hindi nagsisipag at naging ka-friendster lang si Tamadeo! Kayong mga apo, salubungin niyo ang mundo… Makikita niyong wala nang estudyanteng papasa sa UP!!!

-___—___-’-_________________________

kunwari, patay na…

Nakasama ko rin sa panahong iyon ang aking close friend at iba pang mga kaibigan.

 Pilit kong hinabol ang oras. Nagmamadali ang aking mga paa. Pagkarating ko sa paroroonan, napagtanto kong mahaba pa ang oras.

Ang pinakauna kong ginawa ay maghapit. Bihira lang akong gumawa g ganoong bagay dahil kadalasa’y pinapabayaan ko na lang ang mga iyon na di tapos o kung malala ang tamaritis ko e hindi ko na sasayangin ang panahon ko sa paggawa nun.

Filipino. Madali lang. Magcheck ng papel. Pagdating naman sa graded recitation, madali rin. Magreklamo. Kasi di ko alam ang tunay at milya-milyang pangalan ni Jose Rizal.

AP. Ngayon lang ako nasarapan sa pagrerecite.

EP. As usual, wala pa rin akong ganang makinig.

Binalikan ko ang naiwan kong term paper sa room. Nagulat na lang ako at akala ko’y may sasabihing importante ang lalaking matagal ko nang kilala. Ang tanging narinig ko sa kanya ay “Ok ka lang?” Ok ka lang? Tanungin ba ako ng ganyan? Anu pa bang isasagot ko? “Oo.” *kilig* ECHOS!!!!!

Personalan na.

“What are words for if you do not know how to move in action?”

What are your rights to say those words if you don’t know how to put it in action?

Nabalitaan ko ang napakaraming mga misteryosong taong nakakalat kung saan-saan.

Sa loob ng isang masikip na kuwarto sa ikatlong palapag ng Soledad C. Eusebio building, may mga usap-usapan patungkol sa isang misteryosong si Jefferson. Hindi ko maintindihan kung bakit naging misteryoso ang taong iyon. Siguro ay kakilala ko siya o kaya ay kaklase.

Isa pang tao ay si Madre Gras. Isang misteryosong blogger. Hindi ko rin maintindihan ang motibo niya sa kanyang pagmimisteryo.

Kalat din ang mga misteryoso sa wordpress. Aaminin ko, palihim akong nagco-comment habang nakalog-out sa wp. Wala ring nakakakilala sa akin.

Marami na rin akong nasangkutang mga misteryo. Noong first year ay nakipagchat ako sa isa kong kaklase gamit ang ibang ID na hindi ko na binubuksan ngayon. Ito ay smileyhappyface55 password: (pangalan ng crush ko noong first year)

Ako rin ang misteryosong nakakatext ng ilan. Papilitan pa kung hihingin nila ang pangalan ko. Pero sa huli ay hindi ko rin ito maibibigay o kaya naman ay magbibigay ng ibang pangalan.

TANDAAN:

MAG-INGAT SA MGA NAGPAPAKAMISTERYOSONG TAO.

Nakakatamad basahin ang mga articles na may link sa politics. Gusto kong basahin yung mga articles na may relation sa akin. Gaya ng “The Big Move: Boon or Bane?” ni Karen Lou T. Mesina. (hanggang ngayon, di pa rin maliwanag sa akin kung bakit may nilalagay na word or phrase sa tabi ng picture ng writer sa editorial page. Hal. Driven (next line) By Karen Lou T. Mesina (para san yung “Driven”?)) Hindi rin ako pabor sa “big move” ng mga pilot at nagpapaka-pilot.

“…very far from the usual places the pilot students go to talk to teachers or to have classes” (Mesina, 2007) (…at manghiram ng libro at covershoes at makipag-chismaxan) Ayos lang naman dahil kapit-building ng SCE bldg ang Science bldg. Pero ang TLE? (sa 4th floor pa ng computer bldg) at PE/CAT? (sa GSP room, tabi ng gym)

“They will always be the distant creatures of RHS.” (Mesina, 2007) Oo, kahit wala ako sa pilot section, ganito rin ang nararamdaman ko. Malayo kami sa mundo.

Isa pa, kung kabilang ang isang pilot student sa lower years (1st, 2nd, 3rd yr), lalo na kung 1st year siya, hindi ba siya nagsasawa dahil sa apat na taong pag-aaaral nya sa RHS, iisa lang ang pinapasukan niyang building? Kawawa naman siya’t hindi man lang niya naikot ang buong RHS. Parang preso, nasa likod ng malamig at pulang rehas ng SCE bldg.

Another example is the article of Jeffrey P. Gumawid “Rainy Days and Mondays”. Naaalala ko ang periodical test noong 2nd grading. Habang nasa gitna ng pag-iisip, pagsasagot, pangongopya, etc., biglang dineklara ang suspension of classes. Wala ring epekto ang announcement, tinapos namin yung test, nakauwi lang lami matapos nun.

Nakakaantok sagutin yung “Are you smarter than a Moron?” ni John Angelo C. Labuguen. Sinubukan ko, pero di ko kinaya. ang labo kasi ng mga tanong, sinlabo ng mata nya. Siya ata yung moron. (o baka yung kakambal niyang epal)

Inaantay ko ang copy ng Ang Rizalian. Para makakuha ng copy ng campus paper ng Rizal High School, bayaran lang ang P75 ng Authorized Contribution. Kung binayaran na ‘yon ng kapatid mo, e bahala ka nang manghiram sa kanya. Kung hindi ka Rizalian, wala nang ibang solusyon kundi manghiram o magnakaw. (oi, wag gagawin ‘yon)